ԵՐԲ ԼՈՒՅՍԸ ԲԱՑՎԻ

Երբ որ լույսը բացվի,

Ու արևը ողջույն տա,

Երբ որ քո սիրտը մի օր

Իմ խոսքերին հավատա։

ՎԵՐՋԻՆԻՑ ԱՌԱՋ

Վերջին բաժակս անգամ քեզ համար կդատարկեմ,

Ու քեզ սիրելու մտքին ես էլ ինչպես առարկեմ։

Վերջին արյունս անգամ քո տված վերքից կգա,

Բայց այն ոչ թե ինձ ցավեր, այլ ուրախություն կտա։

ՑԱՆԿՈՒԹՅՈՒՆՍ

Անկախ ամեն ինչից, լույսը բարի թող գա,

Ու բարի թող գա և բարությունը,

Թող որ չար սիրտը ինքը հասկանա.

Թե ինչ կբերի մեզ չարությունը:

ԵՍ ԿԳԱՄ

Երգի աշխարհ, սրտի դող,

Սիրող սրտիս հանգիստ թող,

Թող մի քիչ հանգստանամ,

Խոստանում եմ. ետ կգամ։

ԼԻԼԻԹԻՆ (պոեմ)

Ահա և պատրաստ է <<ԼԻԼԻԹԻՆ>> պոեմը կարող եք այն ընթերցել ստորև գրքի տեսքով։ Այն գրված է հրեական նույնանուն առասպելի հիման վրա, պոեմը պատմողական պոեմ չէ, և չի ներկայացվում այնտեղ պատմություն, այն պարզապես ներկայացնում է Լիլիթի խոհերը, և այնտեղ ես փորձ եմ անում հասկանալ հերոսի հոգեբանությունը։

ԱՆՁՐԵՎ (քառյակ)

Ամպերը իրար գլխի հավաքվելու են,
Տխուր հոգու հոգս ու բեռից դատարկվելու են,
Իսկ իմ հոգու ծանր բեռը չի թեթևանա,
Ինձ անձրևից ցեխով պատված ճամփաս կմնա․․․

ԻՐԻԿՆԱՅԻՆ

Դու մի հուզվիր, քո աչքերին

Չորությունն է սազում,

Դու մի տխրիր այս մութ ժամին

Իմ երազկոտ երազում։

ԵՐԵԿՈՆԵՐԸ

Այս երեկոն նախորդից 

Չտարբերվեց ոչնչով,

Ոչ մի հրճվանք չբերեց,

Չուրախացրեց ոչնչով։

Եվ կրկին դու․․․

(<<Քեզանից Հետո>> շարքի վերջաբան)

Վաղուց չկա այն տղայի տխուր հայացքը,

Էլ չի սուլում բաժանումի տխուր գնացքը,

Կրկին ժպիտ կա քո դեմքին, կատակ և ծիծաղ,

Ու կա մեր մեջ մի մանկական իր մոտ կանչող խաղ։

ԶԱՆԳԵԶՈՒՐԻ ԼԵՌՆԵՐ

Որոտանի հոսուն ձայնով,

Տաթևի նուրբ շարականով,

Որպես ունկնդիրներ,

Զմայլվում եք․ լեռնե՛ր։

ԿԱՏԱՐԵԼՈՒԹՅՈՒՆ

Գնացիր, որ գաս ինձ հյուր հուշերում,

Կամ պատահաբար․․․ (ծրագրավորված)

Այն աշնանային տխուր պուրակում,

Ուր հանդիպել էինք դիտմամբ (անտեղյակ)։

ԻՆՁ ՈՉԻՆՉՆ Է ՊԵՏՔ

Բացի մեկ բանից ես ոչինչ չունեմ,

Ես ոչինչ չունեմ քեզանից բացի,

Ես ինչ ունեյի քոնն եմ համարում,

Իմացիր քոնն է, քոնն է ամեն ինչ։

Ես ոչինչ չունեմ, ու թե դու գնաս,

Կունենամ ամենն այս մեծ աշխարհում,

Դրա համար էլ, ինչ էլ որ լինի,

Ոչինչ չունենալ․ լոկ դա եմ ուզում։

Ուզում եմ․ միայն դու լինես կողքիս

Այն ամեն ինչով, որ քեզ պիտի տամ,

Որ պիտի գրկեմ, քեզ ամեն ինչով,

Ու ես էլ կրկին ոչինչ չունենամ։

Իսկ ունենալ քեզ մի՞թե հերիք չէ,

Էլ ինչիս է պետք այդ ամեն ինչը,

Քո կողքին այնպես հաճելի է ինձ

Այդ նվիրական լեցուն Ոչինչը։

ԱՆՀՆԱՐԻՆ ՀԵՌԱՑՈՒՄ

Հեռացում ես ուզում ասա,

Եթե կուզես հեռանանք,

Երկուսը ջնջենք

Ու կենտ մեկ դառնանք,